Eén dag, één race, alles voor een paar strepen op je shirt. Het wereldkampioenschap is zonder twijfel de meest prestigieuze dag in de wereld van het downhill-mountainbiken. Elk jaar reizen de snelste renners uit hun respectievelijke landen naar een andere locatie om te strijden om deze felbegeerde titel. Dit jaar kwamen de renners terecht in Lenzerheide, Zwitserland, waar het de hele week regende, wat voor een gevoel van onzekerheid zorgde in de pits.
Tijdens de trainingen en de kwalificaties kregen de rijders te maken met een heel ander parcours dan op de wedstrijddag. Nadat ze doordeweeks over het parcours waren uitgegleden en geschuifeld, werden de rijders op de ochtend van de finale begroet door stof en droge aarde. De prachtige locatie in Lenzerheide, omringd door een enorme menigte, wachtte erop dat de druk onder de deelnemers zou toenemen.
Martin Maes, de opkomende ster van de Enduro World Series, deed enkele weken geleden La Bresse aan, waar hij de hele downhill-gemeenschap verraste en zijn eerste wereldbekerzege behaalde. Welnu, hij was terug voor meer. De jonge Belg reed met hart en ziel om de sceptici te laten zien dat hij het in zich heeft en dat zijn overwinning in La Bresse geen toevalstreffer was. Hij zette al vroeg een razendsnelle tijd neer en voelde zich duidelijk op zijn gemak op de eerste plaats.
De ene na de andere rijder kwam naar beneden, maar geen van hen vormde een echte bedreiging. Totdat de tweevoudig kampioen, Loic Bruni, van start ging.
De regenboogtruien en Loic Bruni gaan hand in hand; we zijn er immers allemaal aan gewend hem erin te zien rijden. Hij droeg de strepen in twee van de afgelopen drie jaar. De beruchte snelle Fransman ging er meteen vol tegenaan, raasde door de rotspartij bovenaan en gaf vol gas bij het uitkomen van de bochten. De livestream liet zien dat Loic bij elke tussentijd voorop lag, maar met slechts een kleine marge, maximaal 0,9 seconde. Bruni kwam over de finish met nog maar weinig adem in zijn longen, maar hij verspilde geen tijd om zich om te draaien om het resultaat te bekijken.
Een emotieloze Martin Maes wist dat zijn tijd op de hete stoel voorbij was, terwijl Bruni’s gezicht oplichtte van vreugde. Loic wist met slechts twee tienden van een seconde voorsprong aan de greep van de enduro-specialist te ontsnappen, terwijl er nog vier rijders moesten starten. Twee rijders zouden binnen een seconde finishen, maar niemand kon de suprematie van Loic Bruni, de UCI-wereldkampioen downhill van 2018, doorbreken.
Bruni heeft nu 3 van de afgelopen 4 wereldkampioenschappen gewonnen en lijkt op zijn best te zijn in eendaagse wedstrijden onder hoge druk, waarin niets minder dan 100% inzet wordt verwacht. Gefeliciteerd, Lolo, met een geweldig jaar en weer een fantastische afsluiting van het seizoen.
